นิทานของมี่

นานมาแล้วล่ะ ครั้งนึง มี่เคยทำร้ายหัวใจคนๆนึงไว้ เค้าเจ็บมากแน่ๆ มี่ก็รู้ แต่จะให้มี่ทำยังไงล่ะ มี่ก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงในตอนนั้น คนๆนั้น เค้าแต่งนิทานเรื่องนี้ โดยสมมุติตัวเองเป็นเหมือนขอนไม้ มี่เป็นสาวน้อยใจร้าย

เศร้านะ คิดว่ามี่อ่านแล้วอินกับนิทานหรอ ไม่เลย จะอินทำไม ในเมื่อนิทานเรื่องนี้ ดึงมาจากเรื่องจริงทั้งหมด เรื่องจริงของมี่ แต่ถึงมันจะจบแบบเศร้าๆก็เถอะ อย่างน้อยช่วงเวลาที่สาวน้อยลอยคอเกาะขอนไม้กลางทะเล มันก็เป็นความรู้สึกที่ดีๆในช่วงนึงของความทรงจำ

เรื่องนี้มันผ่านไปนานมากแล้วล่ะ นิทานจบไปแล้ว ความรักครั้งนั้นก็จบไปแล้ว ตอนนี้ มี่กะเค้าเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ดีใจนะ ที่ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ ดีใจที่ไม่ถูกเกลียด ฮือออ ไปฟังนิทานของมี่เลยมั้ย ....

ห้าวันแล้วที่ผมเป็นแบบนี้ กินไม่ได้ ก่อนนอนต้องร้องก่อนถึงจะหลับ...ไม่มีกำลังใจจะทำอะไรต่อเลย...เธอเป็นคนที่ผมรักมาก มากที่สุด...เธอเป็นกำลังใจให้ผมทำทุกๆ อย่างเพื่อเธอ...
เธอบอกผมให้พยายามทำเพื่อเธอ...
ฐานะเธอค่อนข้างจะรวย...ผมหน่ะหรอ... เฮ้อ.. อย่าให้พูดเลย...เมื่อ 5 วันที่แล้ว... เธอสารภาพกับผม...เธอลืมแฟนเก่าไม่ได้...เป็นครั้งแรกที่เธอทำให้ผมเสียใจ...
และมันคงเป็นครั้งสุดท้าย...เพราะผมไม่มีเธออีกแล้ว...

เธอไม่ได้จากผมไปไหน...
เธอยังบอกผมตลอด 5 วันที่ผ่านมาว่า เธอยังรักผมเสมอ...
แต่.. เธอก็ยังไม่เลิกรักแฟนเก่าเธอเลย...
แฟนเก่าของเธอ เค้าทิ้งเธอไป...ถ้าผมจะเล่านิทานให้พวกคุณฟัง คุณอยากฟังไหม...

นิทานมันไม่ยาวหรอก
แต่มันจะเป็นสิ่งทำให้ผมเจ็บไปอีกยาวนาน... เนื้อเรื่องมันมีอยู่ว่า

ภาพประกอบโดยพี่ใหม่ พี่ชายที่แสนจะใจดี

วันนึง.. ผมเปรียบเหมือนขอนไม้ ลอยอยู่กลางทะเล...ลอยมานานแสนนาน...จนมีผู้หญิงคนนึง... เค้าว่ายน้ำมา... แล้วบอกกับขอนไม้ว่า... เธอเห็นเรือลำใหญ่ไหม... เค้าโยนฉันลงมา... ฉันเหนื่อยเหลือเกิน..ขอนไม้ท่อนนั้นก็บอกกับผู้หญิงคนนั้นว่า... เธอเกาะชั้นไว้นะ... เธอเกาะฉันไว้แน่นๆ คลื่นแรงมากเลย เธอก็ดูเหนื่อยมากๆ เลย... เกาะเอาไว้ ฉันจะพาเธอไปหาฝั่งเอง... เธอพูดกับขอนไม้ว่า... ขอบใจนะ ฉันจะเกาะเธอจนฉันไปถึงฝั่ง...

เธอเกาะอขอนไม้ มา อาทิตย์กว่าๆ แล้ว... เธอบอกกับขอนไม้ว่า... พยายามหน่อยสิ ฉันยังไม่เห็นฝั่งเลย... ขอนไม้ก็บอกกับเธอว่า ใจเย็นๆ นะ ฉันจะดูแลเธอเอง เธออย่าปล่อยขอนไม้นี้ไปนะ... เธอก็พยักหน้าแล้วยิ้ม บอกว่า ฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปไหนเลย...

ผ่านไป 2 อาทิตย์ เธอดูดีขึ้นมาก... เธอดูมีชีวิตชีวาขึ้นมามากมาย... เธอไม่เหมือนวันแรกที่เธอว่ายน้ำมาเจอฉัน ขอนไม้คิดเช่นนั้น... และแล้วขอนไม้ก็รู้สึกดี...
ขอนไม้รู้สึกว่า ผู้หญิงคนนี้ เป็นคนที่ทำให้ฉันพยายามหาฝั่งให้เร็วที่สุด...
เธอก็รู้สึกเช่นนั้น... เธอพูดกับขอนไม้ว่า... ฉันรักเธอ..
ฉันจะไม่รอเรือลำนั้นอีกแล้วหล่ะนายขอนไม้
เธอคือคนที่ฉันรักนะนายขอนไม้... เราจะไปถึงฝั่งด้วยกัน...

เวลาผ่านไป 1 เดือน... เธอเริ่มคุยกับขอนไม้น้อยลง ขอนไม้ก็พยายามจนเหนื่อย เพื่อไปถึงฝั่ง... จนถึงวันนึง... เธอร้องไห้.. และบอกว่า... เรือของฉันไปไหนนะ... เรือของเธอไปไหน.. ฉันมองหาเรืองมาตลอดเลย... แต่ทำไมไม่เจอสักที... ขอนไม้บอกกับเธอว่า... เธอยังรอเรือลำนั้นอยู่อีกหรือ... เธอร้องไห้และบอกว่า ฉันขอโทษ... ที่ฉันลืมเรือลำนั้นไม่ได้เลย... เรือลำนั้นเป็นลำที่ฉันรักมาก... แต่ฉันก็รักเธอนะนายขอนไม้... ขอนไม้รู้สึกเสียใจมาก... แต่ขอนไม้พูดอะไรไม่ได้เลย...

หลังจากนั้น... เธอยังคงเกาะขอนไม้ท่อนนั้นและร้องไห้มองหาเรือลำนั้นอยู่ตลอด... ขอนไม้ก็ร้องไห้เช่นกัน... แต่ขอนไม้รักเธอคนนั้นมาก... ขอนไม้ขาดเธอไม่ได้เลย...
วันนี้เป้นวันที่ห้าแล้ว ที่เธอคนนั้นบอกกับขอนไม้อย่างผม...ผมไปจากเธอไม่ได้... เพราะผมไม่อยากให้เธอลอยอยู่กลางทะเลคนเดียว...

เธอบอกกับผมว่า... ยังไงเธอก็ยังจะรอ...เธอบอกกับผมว่า... ให้ผมรอเธอ...
ตอนนี้... ผมแย่มากๆ... โปรเจ็คเว็บที่รับปากกับรุ่นพี่ไว้ ผมก็ไม่ได้ทำ... ผมขอหยุดเอาไว้ก่อน... พี่เค้าก็ดีกับผมมากๆ พี่เค้าให้เวลาผม...

เพื่อนๆ ว่า นิทานเรื่องนี้จะจบลงยังไงดี...
ถ้าเป้นเพื่อนๆ เพื่อนๆจะทนอยู่แบบผมรึป่าว...
ขอบคุณมากนะคับที่อ่านมาจนถึงตรงนี้...
ถ้าเบื่อแล้วก็ไม่ต้องอ่านต่อแล้วก็ได้นะคับ...เพราะผมอยากจะบอกเธอหน่อยสิว่า...
เค้ารักตะเองมากเลย... ตะเองบอกว่าตะเองจะไม่รอคนนั้นแล้ว...ตะเองบอกว่าให้เค้าพยายาม... ให้เค้าทำนู้นทำนี้เพื่อตะเอง...เค้าทำให้ตะเองแล้วไง... เค้าพยายามเพื่อตะเองแล้ว...แต่ผลที่เค้าได้รับมันเป็นแบบนี้หรือ...เค้าไม่คิดเลยว่าตะเองจะทำกับเค้าแบบนี้...แต่ถึงยังไงเค้าก็ยังรักตะเองมาก เค้ายังรอ...ถึงแม้เค้าจะไม่รู้ว่ามันนานแค่ไหน...ถึงแม้ว่าเค้าจะทรมาณก็เถอะ...